“Afgelopen zondag was het weer zover, liep ik het huis te zuigen, had net de wc’s gedaan en bedacht dat ik eigenlijk ook nog zou moeten strijken …” “Zucht, het is allemaal een beetje veel, zegt Maria hoewel ik niet mag klagen want ik heb gelukkig genoeg en fijn werk. “Ik baal ervan in het weekend geen tijd te hebben voor mijn gezin en ook niet een beetje voor mezelf.”
Altijd maar bezig
Ze ziet er goed uit en oké, ook wel een beetje moe, deze vrouw van rond de 50 met een eigen bedrijf. Ze moest nog even iets noteren; “straks die cliënt bellen, dat mag ik niet vergeten”, zegt Maria en daarna mag de telefoon echt uit.
Het is prachtig nazomerweer voor onze wandeling; de bomen nog echt groen en de zon nog heerlijk verwarmend.
“Ik voel me bijna schuldig dat ik wel tijd maak voor deze wandeling, maar nog niet bij vriend Jan ben geweest. Ja, dat is ook punt, dat knaagt echt aan me: een goede vriend op leeftijd is laatst behoorlijk ziek geweest en ik ben nog niet eens bij hem langs geweest … En zo zijn er nog wat mensen, vrienden en een lieve tante net weduwe geworden, waar ik graag aandacht voor wil hebben”
“Sinds twee maanden heb ik geen werkster meer. Ik weet eigenlijk wel dat ik beter weer iemand kan zoeken, t klinkt een beetje als gezeur, maar in het begin kost het altijd meer tijd …”
Op zondag wil ik gewoon een taart bakken
Op mijn vraag hoe haar ideale zondag eruit zou zien, hoeft ze niet lang na te denken. Haar gezicht ontspant al als ze begint te vertellen. “Eerst lekker uitgebreid ontbijten, ook met koffie en de krant. Rond een uur of 11 vind ik het prima om even een was te doen en te strijken; heerlijk strijkuurtje met ‘Vrije Geluiden’ en ‘Brands met boeken’. Maar dat is het dan ook wat het huishouden betreft.
Eigenlijk wil ik de rest van de dag ‘niets hoeven’ en zeker niet ‘iets moeten’ 🙂
Ja, zo is het. Beetje lezen en iets lekkers maken: een taart, lekker toetje, een voorafje.
Tijd en aandacht voor mensen: mijn man en kinderen en goede vrienden, vooral de wat oudere dat vind ik heel belangrijk; dat ik er gewoon ben voor hen! “
We gaan lekker op een bankje zitten, want we hoeven even niets en kijken rustig om ons heen.
Vervolgens onderzoeken we wat mogelijk is; het moet immers wel realistisch blijven.
Logisch dat het werk een groot deel van de week bepaalt en dat het ’s avonds niet echt laat kan worden.
Al vragend en pratend komt Maria erachter dat ‘sociale contacten’ en ‘samen eten’ een mooie combinatie is. “Wellicht is het een idee om met een stoofpotje Jan te bezoeken, oppert ze. Mmmm, het idee alleen geeft me nu al wat voldoening.”
“Wat is werkelijk belangrijk’, die zin blijft me bij”, zegt Maria, “en ook al weet ik het antwoord wel, nu weet ik ook beter hoe ik dat ga realiseren.”
“Hé, het lucht me op; ik voel nu al meer rust. Natuurlijk ga ik ook meteen op zoek naar een werkster.
En zondag ga ik een taart bakken, misschien zijn er al goudrenetten… “zegt ze en tevreden gaan we ieder ons eigen weg.
