En daar ging ik in mijn Fiat Panda!
Even wennen aan de nieuwe auto, de italiaanse snelweg, en al snel kwam er een heerlijk vrij gevoel in me op. Na een drukke en lastige periode waarin de dingen wat tegenzaten, had ik mezelf getrakteerd op een weekje wandelen in Piemonte; een heuvelachtige streek in Noord-Italië. Even afstand nemen, lekker in mijn eentje. Via internet had ik een alleraardigst B&B adres gevonden; vlucht naar Turijn was zo geboekt, evenals de huurauto.
Bella Italia!
De eerste keer dat ik in dit stuk van Italië was: alles nog onbekend terrein voor me, maar wel glooiend en zonnig. En Italiaanse autowegen werken exact zoals de Nederlandse natuurlijk, alleen de namen op de borden zien er veel spannender uit: Alessandria, Piacenza, Genova, Milano!
Ik reed daar en dacht: het kan gewoon, ik zou daar naar toe kunnen. Het is allemaal mogelijk! Niet dat ik dat nu meteen wilde, maar de wetenschap alleen al, gaf me ruimte en maakte me enthousiast.
In de B&B lag ook informatie over Cinqueterre, twee uur rijden vanaf Grognardo, mijn B&B-dorpje. Cinqueterre, mijn hart ging sneller kloppen; dat stond al lang op mijn verlanglijstje. Waarom ook niet, dacht ik. Ik doe het gewoon! De weg erheen was ook al een feest; het land maakt me gewoon blij en ook de routeborden in de buurt van Levanto: Firenze en zelfs Roma stond erop!
En vaker heb ik gemerkt dat ‘als je een stap zet’, er iets gebeurt: alsof je een verrassing krijgt, dingen lijken mee te zitten en natuurlijk zijn er vervolgstappen mogelijk. In ieder geval geeft het je sowieso een goed gevoel dat je het gedaan hebt. Het werd een zonovergoten, kleurrijke dag; alles zat mee!
In beweging
En dat hoeft natuurlijk niet per sé in Italië te zijn, als je maar in beweging komt. Want als je in beweging komt verandert je perspectief en kun je weer mogelijkheden zien!